Güzel başlayan (güzel değil, bayağı güzel) bir sabaha, babamla konuştuktan sonra yine “Ama babam ölürse?” moduyla devam edip sonra yine güzel hissedip güzel bir günde Alsancak’ta biraz yürüyüp kısa günün karı bir Panait Istrati kitabı edinip eve döndüğümde güzel kedimin beni karşılamasıyla karşılaştıktan sonra…

Yeter, dedim. Uzun süreli ilişkiden çıkma depresyonu, babamın kanser olma depresyonu, beynimde bir şeyler ters gidiyor endişesi, panikatak krizleri ve anksiyete bozukluğu falan bana göre değil. Mutlu olma insanıyım ben, mutlu olmak istersem mutlu olabiliyorum da zaten. Artık yeter, hayatıma mutlu devam edeceğim yahu sikerler melankoli bağımlılığını, onu arada bir filmlerden, şarkılardan alırız, yeter.